|
|
คมนอกฝัก
คนบางคนที่มีปัญญาฉลาดหลักแหลม สามารถจะอธิบายข้ออรรถข้อธรรมได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง แต่กิเลสเพียงหยาบๆ อันเป็นคู่ปรับแห่งศีล แค่นี้ยังละกันไม่ค่อยจะออก เป็นเพราะขาดความสมบูรณ์ แห่งศีล สมาธิ ปัญญากระมัง |
|
|
|
|
พระศาสดาสอนถึงที่สุดก็คือใจ เท่านั้น
ใจคือผู้ที่อยู่เฉยๆ และรู้ตัวว่าเฉย ไม่คิด ไม่นึก อันนั้นแหละเรียกว่าใจ จิต คือผู้ที่คิดนึก มันคิด มันนึก มันปรุง มันแต่ง สัญญา อารมณ์ทั้งปวงหมด อันนั้นเรียกว่าจิต |
|
|
|
|
|
|
สิ่งที่ล่วงไปแล้วไม่ควรไปทำความผูกพัน
สิ่งที่ล่วงไปแล้วไม่ควรไปทำความผูกพัน เพราะเป็นสิ่งที่ล่วงไปแล้วอย่างแท้จริง แม้ทำความผูกพันและมั่นใจในสิ่งนั้น กลับมาปัจจุบันก็เป็นไปไม่ได้ ผู้ทำความสำคัญมั่นหมายนั้นเป็นทุกข์แต่ผู้เดียว โดยไม่มีความสมหวังตลอดไป อนาคตที่ยังไม่มาถึง |
|
|
|
|
สุขได้สบายได้
สุขได้สบายได้ แต่สุขสบายเพราะความหลงของใจ ถ้าเกิดโรคภัยเจ็บป่วยขึ้น เขาจะมาเต้นรำขนาดไหนให้มันดูก็ไม่เพลิน จะเอาเงินจะเอาทองมาวางกองเทินไว้ใหญ่โตขนาดไหน มันก็ไม่มีความสุข เพราะใจมันเป็นทุกข์มันห่วง มันหวงในชีวิต |
|
|
|
|
การปฎิบัติศีล ธรรม ต้องมีเหตุมีผล
การปฎิบัติศีล ธรรม ต้องมีเหตุมีผล เหตุดีผลก็ดี ถ้าเหตุร้ายผลก็ร้าย เปรียบเหมือนของภายนอก อย่างผลไม้ต่างๆ มันก็เกิดจากต้นของมัน ถ้าไม่มีต้นก็ไม่มีผลจะเป็นต้นกล้าผลไม้ในไร่สวนก็เช่นกัน ดอกหรือผลของมัน |
|
|
|
|
ธรรมะที่มีอยู่ในกาย
ธรรมะมีอยู่ในกาย เพราะกายมีความเกิด แก่ เจ็บ ตาย พระพุทธเจ้าและพระสาวกทั้งหลาย ท่านได้เสียสละเช่น ความสุขอันเป็นไปด้วยราชสมบัตินั้น พระองค์ท่านผู้มีคนยกย่องสรรเสริญ |
|
|
|
|
มรดกธรรม
พระพุทธพจน์ตอนหนึ่งที่ตรัสไว้ในมหา ปรินิพพานสูตร พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย ว่า เมื่อสุภัททะปริพาชกได้บรรพชาอุปสมบทแล้ว ก่อนวันที่พระพุทธองค์จะเสด็จดับขันธปรินิพพาน ท่านได้หลีกออกจากคณะไปอยู่เพียงผู้เดียว |
|
|
|
|
ผลอันเกิดจากจิตที่ส่งออกนอก เป็นทุกข์
แม้จะจบพระไตรปิฎกหมดแล้ว จำพระธรรมได้มากมายมีคนเคารพมาก ทำการก่อสร้างวัตถุได้มากมาย หรือสามารถอธิบายได้ถึง อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ได้อย่างละเอียดแค่ไหนก็ตาม ถ้ายังประมาทอยู่ก็ยังว่าไม่ได้รสชาดของพระพุทธศาสนาแต่อย่างใด |
|
|
|
|
เมื่อมีลาภก็เสื่อมลาภ เมื่อมียศก็เสื่อมยศ
คนเราเมื่อมีลาภก็เสื่อมลาภ เมื่อมียศก็เสื่อมยศ เมื่อมีสุขก็มีทุกข์ เมื่อมีสรรเสริญก็มีนินทา เป็นของคู่กันมาเช่นนี้ จะไปถืออะไรกับปากมนุษย์ ถึงจะดีแสนดีก็มีที่ติ ถึงจะชั่วแสนชั่วมันก็ชม นับประสาอะไร |
|
|
|
|
ไฟ 11 กอง
อันว่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย ทั้งมนุษย์ และเทวดา ได้ถูกไฟ 11 กอง เผาอยู่เสมอ เป็นเหตุให้ได้รับความทุกข์นานาประการ 11 กอง คือ.. |
|
|
